Depresyon, kalıcı bir üzüntü duygusu ve ilgi kaybı içeren bir duygudurum bozukluğudur. İnsanların rutin olarak hayatın bir parçası olarak deneyimledikleri ruh hali değişimlerinden farklıdır..
Depresyon geçici değil, devam eden bir sorundur. Semptomların en az 2 hafta sürdüğü epizodlardan oluşur. Depresyon birkaç hafta, ay veya yıl sürebilir.
Kadınlarda ve 45 yaş altı kişilerde daha sık görülür.
Psikoterapi ilaçlarla tedavi ve/veya psikoterapi çoğu durumda semptomları kısmen veya tamamen hafifletmeyi başarır. Depresyon semptomlarının üstesinden gelindikten sonra, olası nükslerden kaçınmak için gerekli süre boyunca antidepresan tedaviye devam edilmesi önerilir. Bazı durumlarda, tedavi ömür boyu uzatılmalıdır.
DEPRESYON BELIRTILERI NELERDIR?
Depresyonun nükleer semptomları, patolojik üzüntü, ilgi ve zevk alma yeteneği kaybı ve küçük çabalar gösterildikten sonra bile ortaya çıkan, aktivite seviyesini sınırlayan ve abartılı yorgunluğa neden olan canlılıkta azalmadır.
Ek olarak, suçluluk veya yetersizlik duyguları, sinirlilik, gelecek hakkında karamsarlık, ölüm veya intihar düşünceleri, kendine veya başkalarına güven kaybı, konsantrasyon ve hafızada azalma, huzursuzluk, uyku bozuklukları ve iştah azalması gibi başka belirtiler de ortaya çıkabilir.
En yaygın semptomlar şunlardır:
- Üzüntü duyguları, ağlama isteği, boşluk veya umutsuzluk
- Küçük meselelerde bile öfke, sinirlilik veya hayal kırıklığı patlamaları
- Cinsel ilişki, hobiler veya spor gibi olağan faaliyetlerin çoğundan veya tümünden ilgi veya zevk kaybı
- Uykusuzluk veya çok fazla uyumak gibi uyku bozuklukları
- Yorgunluk ve enerji eksikliği, böylece küçük görevler bile daha fazla çaba gerektirir.
- İştahsızlık ve kilo kaybı veya daha fazla yemek isteği ve kilo alımı
- Anksiyete, ajitasyon veya huzursuzluk
- Mantık yürütmede, konuşmada ve vücut hareketlerini yapmada yavaşlama
- Değersizlik veya suçluluk duyguları, geçmiş başarısızlıklara takılıp kalma veya kendini suçlama
- Düşünme, konsantre olma, karar verme ve bir şeyleri hatırlamada zorluk
- Ölüm, intihar düşünceleri, intihar girişimleri veya intihar hakkında sık veya yinelenen düşünceler
- Sırt ağrısı veya baş ağrısı gibi açıklanamayan fiziksel sorunlar
DEPRESYONUN NEDENLERI NELERDIR?
Kronik hastalıklarla (parkinson hastalığı, tüberküloz vb.) ilişkili bazı depresyon vakaları dışında, depresyon genellikle belirli biyolojik faktörlerin (hormonal değişiklikler, serotonin, norepinefrin ve dopamin gibi beyin nörotransmitterlerindeki değişiklikler, genetik bileşenler vb) psikososyal faktörlerle (duygusal, iş veya ilişki yaşamındaki stresli durumlar) ve kişilikle (özellikle psikolojik savunma mekanizmaları) birleşmesiyle oluşur.
DEPRESYON TÜRLERI
Depresyonlar basit bir şekilde 3 türe ayrılabilir.
Majör depresyon, daha büyük bir genetik bileşen ve dış etkenlerden daha az etki ile daha biyolojik veya içsel bir kökene sahiptir. Tekrar tekrar ortaya çıkabilir ve bazı durumlarda yılın mevsimi ile belirli bir ilişkisi vardır.
Buna karşılık, stresli çevresel koşullara zayıf uyumun neden olduğu reaktif depresyon vardır .
Eskiden depresif nevroz olarak bilinen distimi, kronik evrimin (iki yıldan fazla), asemptomatik dönemler olmadan yetersizlik ve somatizasyon duygularıyla birlikte depresif bir tablo ile karakterize edilir. Bu son depresyon türü, yaşam tarzıyla ve uzun süreli stresle daha yakın bir ilişkiye sahip gibi görünmektedir.
Son olarak, yukarıda belirtilen semptomlarla kendini göstermek yerine, kronik rahatsızlık -somatizasyonlar- veya davranış değişiklikleri olarak ortaya çıkan, maskeli denilen bir depresyon türü vardır.
DEPRESYON NASIL TEŞHIS EDILIR?
Herhangi bir zamanda daha üzgün veya daha düşük bir ruh halinde olmak, depresyon tanısı için yeterli değildir.
Bunun için semptomların şiddetinin, süresinin (en az 2 hafta) ve yarattığı problemin kişinin normal veya yeterli işleyişini etkileyecek düzeyde olması gerekir.
- Teşhis görüşmesi
- Teşhis testleri ve diğer uzmanlar tarafından yapılan değerlendirme
- Psikodiagnostik testler
DEPRESYON NASIL TEDAVI EDILIR?
Depresyon için ideal tedavi, depresyonun alt tipinin spesifik özelliklerine bağlı olacaktır ve her zaman olduğu gibi kişiye özel olacaktır, bu nedenle yeterli bir doktor-hasta ilişkisi esastır. Temel olarak tedavi, psikoterapi ve farmakoterapiden oluşur.
ile güvenlik, itimat, anlayış ve duygusal destek sunulur; çarpık düşünceleri düzeltmek için girişimlerde bulunulur; geçici doğa açıklanır ve durum dramatize edilir; hastanın iyileşme sürecine katılımı sağlanır ve son olarak olası nüksleri önceden tahmin etmesi öğretilir.
Farmakolojik tedavi olarak antidepresanlar, anksiyolitikler ve tiroid hormonları, lityum karbonat veya psikostimülanlar gibi diğer yardımcı ilaçlar kullanılır.
Son olarak bazı durumlarda (yetişkinlerde şiddetli majör depresyon, dirençli depresyon) anestezi kontrolü altında ve kas gevşemesi ile uygulanan elektrokonvülsif tedaviye başvurulur. Güvenli bir tekniktir ve hafıza üzerindeki yan etkileri genellikle hafif ve geçicidir. Operasyonel, ekonomik ve sosyo-kültürel nedenlerle çok özel endikasyonlar için ayrılmıştır.